Het programma heeft heel wat deelnemers gekend. Eendagsvliegen, die voor de lol of reclame maakten voor de vereniging of er zelfs in werden geluisd. Anderen raakten door het programma positief besmet en zijn al jaren lang trouwe deelnemers van " te Land, ter Zee en in de Lucht" . Enkele springen er nog steeds, anno 2007, met kop en schouders bovenuit.
Wim van Oostrum
De oudste deelnemer ooit is wel Wim van Oostrum uit Utrecht (1929). Deelnemer sinds "Op glad ijs” dat werd opgenomen in de Vechtsebanen Utrecht in 1989. Wim is de schoonvader van een andere deelnemer Evert de Graaf (UMC). In de beginjaren deed hij vaak mee als teamvulling bij het UMC. Op twee jaren na was hij trouw deelnemer bij het onderdeel "Blij dat ik glij”, waarvoor hij in vele Europese landen kwam. Door zijn deelname aan het programma is Wim, mede gelet op zijn leeftijd, een bekende persoonlijkheid geworden in Utrecht. Naast de vele publicaties in de lokale media bezocht RTV Utrecht, de regionale tv zender, hem op en maakte een special van hem in 2005. Als enige deelnemer kreeg hij het voor elkaar om Bert Kuizenga in zijn voertuig mee van het podium te krijgen bij "Gein op het plein” in 2005. Wim : "Gelukkig belandden wij naast de baan en behaalde geen nat pak. Naast "Fiets’m d’r in”, "Blij dat ik glij”, "Op glad ijs”, "Gein op het plein” blijf mijn voorkeur bij te land, ter zee en in de lucht deelnemen aan "Hoog en droog”. Slechts één maal trof ik met mijn enorme Friese schaats van 1 meter , daarbij het water. Elk jaar probeer ik weer met iets leuks aan de start te verschijnen. Zolang ik nog kan blijven deelnemen aan het programma zal ik mij weer inschrijven.
Mafkezen
Het was in 1987, op het terrein van het Autotron in Rosmalen, toen ik voor het eerst in aanraking kwam met het fenomeen “Te land ter zee en in de lucht” Jaren achtereen zat ik daarvoor zomers samen met mijn zussen, neefjes en nichtjes netjes naast elkaar op de bank, de doldwaze verrichtingen van al die mafkezen te volgen. Wie herinnert zich de onderdelen niet als “Vlieg er eens uit”, “achteruitrijden” of de “Caravanrace. Ik hoor André van Duin zijn historische woorden nog roepen bij het onderdeel “Achteruitrijden” mijn gras , mijn gras, mijn gras!!!.
Academisch Ziekenhuis Utrecht
In het jaar voor die eerste deelname, had er een reorganisatie plaats gevonden bij de Technische Dienst van het Academisch Ziekenhuis Utrecht waar ik toen werkzaam was. Om de negatieve invloed ervan weg te houden bij de werksfeer werd in een dolle bui het idee geopperd mee te doen aan het programma. Met een enorme schare van "deskundigen" werd de tobbe bedacht, uitgezaagd, in elkaar gezet en geschilderd. Met een nog grotere groep werd uiteindelijk afgereisd en mochten we na een interview de afdaling inzetten. Helaas was het resultaat anders dan verwacht omdat direct bij het te water gaan het vaartuig kapseisde. De teleurstelling was groot, maar niet het fanatisme. Sindsdien strijden we elk jaar, een of meerdere malen, voor het de eer. Winnen is fantastisch, maar geen doel op zich. Anno 2008 steven we af op 75 maal deelname bij het programma. Bij al die keren dat werd meegedaan stond een vaste groep centraal die verantwoordelijk waren voor het ontwerp, constructies en deelname. Een onafscheidelijke groep die al ruim 22 jaar onafgebroken verbonden zijn met het programma. Een groot gedeelte van de op de site getoonde foto's hangen in de transportgang van het UMC Utrecht. Helaas is niet alles van de afgelopen jaren bewaard gebleven. We missen namelijk wat groepsfoto's en artikelen uit de media. Heeft u thuis nog iets in uw archief over ons presteren tijdens een van de vele evenementen neem dan svp contact op met ondergetekende.
Gastdeelnemers
Omdat binnen het Academisch Ziekenhuis Utrecht, het huidige Universitair Medisch Centrum Utrecht, veel collega's ook aan een van de spetterende evenementen wilden deelnemen hebben we in de afgelopen jaren vaak gebruik gemaakt van onze “gastdeelnemers” die onze ploeg versterkte. Dankzij de bereidwilligheid van het AZU (UMC) is het al die jaren mogelijk geweest en gelukkig nog steeds mogelijk hieraan mee te doen. In die achterliggende werd er deelgenomen aan programma onderdelen in Noorwegen, Frankrijk, Italië, Zwitserland, Oostenrijk en België. Hoogtepunten zijn de promotie van Mohammed Slimani tot hobbydoctor, de enorme crash van onze Eiffeltoren” in “Blij dat ik glij” in Italië, maar ook de 50e maal van deelname in 2000 en de orginaliteitsprijs bij Hoog en Droog in 2004. De videoband van de beste momenten van “Te land ter zee en in de lucht”, dat in 2002 werd uitgegeven, stond diezelfde Eiffeltoren crash als meest spectaculaire moment aan het einde als topsluitstuk. In de zomer van 2004 bestede de AVRO aandacht aan ons in de serie “de beste amusementsprogramma’s". Hierin werden de trouwe UMC deelnemers van “Te land Ter zee en in de Lucht” ruimschoots uitgelicht.
Eveneens in de zomer van 2004 werd, bij het onderdeel “Tobbedansen“, ter gelegenheid van het 40 jarig TROS bestaan, Mohammed Slimani en Evert de Graaf, in de Rene Stokvis studio´s, geïnterviewd over hun jarenlange bijdrage aan het programma "Te land ter zee en in de lucht". Daar vertelde ondergetekende met schoonvader en zoon, als drie generaties, over deelname aan en het kijken naar het programma. Begin 2005 vroeg het NCRV tv.programma “Man bij hond" zich af wat Evert vond van de mening van staatssecretaris van der Laan, van mediazaken omtrent amusementprogramma weg bij de publieke omroep. Hans van de Brink, deelnemer van het eerste uur, besloot in dat jaar te stoppen met zijn jarenlange aandeel bij de UMC TLTZ groep. Collega Marsha Wiltenburg nam zijn plaats over. Ook André Overeem trad toe tot de vaste UMC groep. Al vanaf het begin in 1987 was hij actief betrokken en tussen door al diverse malen deelnemer. In 2006 dook de media volop in de historie van de UMC groep. TAL Diverse Kranten, weekbladen en radio en tv gidsen vroegen naar het hoe en waarom van deelname en publiceerden diverse foto’s en citaten. Op 17-07-07 bekeek de 100.000 ste bezoeker de site www.degraaf.nu. In februari 2006 was de site operationeel geworden. De pagina’s werden door die bezoekers ruim 1.2 miljoen keer bekeken.
In 2001 verliet ik het UMC na 20 jaar trouwe dienst en ging werken bij de gemeentelijke brandweer in Houten. Ondanks mijn vertrek bleven we als groep “de jaarlijkse UMC deelnemers”.
Twee doelen
Deze website heeft twee doelen : als eerste mensen enthousiasmeren en aanmoedigen om deelnemer te worden van het programma en ten tweede om nog gezellig te kunnen terugkijken naar al die weergaloze momenten van “Te land ter zee en in de lucht”. Ik wil dan ook Eric Verbeek, de maker en webbeheerder hiervan, hartelijk bedanken. Zonder zijn inzet zou dit niet gerealiseerd zijn.
Veel lees en kijkplezier toegewenst op www.degraaf.nu